SPIRITUEELTJE mei 2010

Omtrent gemeenschapsvorming op natuurlijke wijze

Enkele weken terug reed ik met mijn auto volgestouwd met afval naar een containerpark, officieel benoemd als ‘recyclagepark’.
’t Was op een dinsdagnamiddag en aldus was er weinig volk aanwezig. Ik loop  met mijn curverboxen met afval van de éne container naar de andere. En zoals nogal dikwijls gebeurt, je komt er iemand tegen die je al lang niet meer gezien hebt. Een gesprekje start vlot, er is onmiddellijk contact.

Dit fenomeen zal jullie niet onbekend zijn. Als je er op let, dan zie je steeds mensen op het park die een gemoedelijk babbeltje slaan.
Dit maakte bij mij de bedenking dat op een containerpark eigenlijk heel veel mensen op een niet afgesproken wijze met elkaar in contact komen.

Toevallig (?) kwam die week in het programma ‘Peeters en Pichal’ van Radio 1 een reportage over een containerpark.
Het verhaal ging erover dat in Ichtegem een overijverige gemeentearbeider een bord had geplaatst aan de ingang van het containerpark met de tekst:
‘Gepensioneerden verboden afval te brengen tijdens het weekend’.
Uiteraard kwam hiertegen een golf van protest, en het bord werd verwijderd.

Toen ik dit nieuws hoorde dacht ik onmiddellijk aan het feit dat het containerpark overbezet en heel druk is de zaterdag. Daar gepensioneerden de hele week (in principe) tijd hebben om hun afval te dragen, zou dit beter tijdens de weekdagen gebeuren.
Bleek echter dat dit niet de echte reden was. Volgens de burgemeester van Ichtegem komen heel wat gepensioneerden en/of bejaarden met weinig afval naar het containerpark, maar blijkt dat ze daar blijven ‘plakken’. Eigenlijk komen ze veeleer om iemand te ontmoeten, dan om hun afval te recycleren.
Hun wagens staan echter geparkeerd op het park en deze ‘gepensioneerden’ hebben blijkbaar meer tijd dan de drukke tweeverdieners die rap, rap hun afval kwijt willen om dan zo vlug mogelijk nieuw afval te gaan kopen.
Het gekeuvel en de ontstane wachttijden die hieruit volgen werken uiteraard contraproductief op de gemoedsgesteltenis van wie ‘nog zoveel te doen heeft’.

Toen ik deze reportage hoorde dacht ik op gelijksoortige situaties van natuurlijke gemeenschapsvorming, zoals bvb. de ‘hangouderen’ in grootwarenhuizen.
Niettegenstaande dergelijke samenkomsten de verzuring van de maatschappij tegengaan, blijken ze toch voor spanningen te zorgen in een jachtige maatschappij.

In Mariënstede zijn de twee witte banken aan het wandelpad een heel mooi voorbeeld  van natuurlijke gemeenschapsvorming. Twee banken van eenvoud. Twee banken van warmte. Twee banken die voor heel wat verbondenheid zorgen.
Misschien loont het de moeite hierover eens een fotoreportage te maken.
’t Zou zeker een heel warme reportage worden.

Rik

 

Wil je de spirueeltjes van de voorbije maanden lezen, klik op de desbetreffende maanden en geniet ervan !

- spiritueeltje april 2010 (dienstverlening in andere culturen)
- spiritueeltje februari 2010 (autisme)
- spiritueeltje januari 2010 (video verbondenheid)
- spiritueeltje december 2009 (teveel is minder dan genoeg)
- spiritueeltje november 2009 (competenties)
- spiritueeltje oktober 2009 (deugd en menslievendheid)
- spiritueeltje september 2009 (sterven en leven)
- spiritueeltje juni 2009(spiritualiteit)
- spiritueeltje mei 2009 (geluk)
- spiritueeltje april 2009(stilte)